در مسيحيت دعوت بر دو قسم است :
الف) دعوت كلى ؛ اين نوع دعوت ، آزاد و عمومى است و با اعلام كردن انجيل صورت مى پذيرد تا به سبب آن ، گناهكاران به پذيرفتن نجات ترغيب شوند.
«در روز آخر كه روز بزرگ عيد بود، عيسى ايستاده ندا كرد و گفت هر كه تشنه باشد نزد من آيد و بنوشد.»(١٦٧)
در اين آيه ، مخاطب حضرت عيسى همه مردم بودند كه به شاگردى آن حضرت فراخوانده شدند. در آيه ديگرى به شاگردانش مى گويد: برويد و همه مردم را شاگرد من سازيد. (١٦٨)
ب) دعوت نتيجه بخش ؛ اين نوع دعوت هميشه موثر و منتهى به نجات خواهد بود(١٦٩) و در كتاب مقدس نيز آياتى بر آن دلالت مى كند:
«آنانى را كه از قبل معين فرمود ايشان را هم خواند.»(١٧٠)
چارلز اسپرجان در بيان تفاوت اين دو نوع دعوت مى نويسد:
دعوت كلى انجيل مانند رعد و برق پراكنده است كه گاهى در شب هاى تابستان مى بينيم «زيبا و دلپذير.» آيا تا حالا كسى شنيده كه اين برق پراكنده به چيزى اصابت كند؟ اما دعوت مخصوص مانند برق تيزى است كه از آسمان فرومى آيد و به جايى اصابت مى كند؛ تيرى است كه به درز ذره مى خورد.(١٧١)
وسايل دعوت
راه هاى گوناگونى براى دعوت وجود دارد:
خداوند توسط كلام دعوت مى كند؛(١٧٢)
خداوند با روح خود دعوت مى كند؛(١٧٣)
روح القدس ، گناهكار را ترغيب مى كند تا مسيح را بپذيرد؛
خداوند خادمين خود را براى دعوت به كار مى گيرد.(١٧٤)
يونس نمونه خوبى است و نشان مى دهد كه خداوند چگونه توسط يك انسان ، يك شهر را توبه مى دهد. خداوند با اعمال الاهى خود كه براى مردم انجام مى دهد، آنها را به نيكويى و توبه دعوت مى كند،(١٧٥) ولى اگر موثر نشد كارهاى شديد انجام مى دهد تا شايد توبه كنند.(١٧٦)