رحمت امام زمان عليهالسلام بر شيعيان
تمام پروندههاى ما را در شب قدر، نزديك طلوع فجر، به امام عصر عليهالسلام ارائه مىكنند، تا او پرونده ما را تدبير كند. هيچ عالم شيعه و سنى در سلامت و بزرگوارى سيد بن طاووسحرفى ندارد. ايشان مىگويد: سحرگاه در سرداب سامرّا، صداى امام دوازدهم عليهالسلام را شنيدم، هيچ كس نبود، فقط من بودم. با گريه مىفرمود:
«اللهمّ انّ شيعَتَنا خُلِقَتْ مِن شُعاعِ انوارنا »
خدايا ! شيعههاى ما را از شعاع نور ما آفريدى، اينهايى كه ما را دوست دارند، محب ما هستند، براى ما كار مىكنند، آنها را از نور ما آفريدى:
«و بقيّة طينتنا و قد فعلوا ذنوباً كثيراً »
بقيه را از اضافه گل ما آفريدى. من مىدانم اين شيعيان ما گناهان زيادى مرتكب شدهاند، بيمار روى دست مانده را بايد چه كار كرد؟
خدايا! اگر شيعيان ما گناه فراوان كردهاند، يك اشتباه داشتند و آن اين بود كه:
«اتكالاً على حبّنا و ولايتنا »
گفتند: ما به محبت على و اولاد او عليهمالسلام دلگرم هستيم، خدايا ! شب خيلى مهمى است، خودت در قرآن سند دادى كه:
« لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ »
امام صادق عليهالسلام سه شب احيا سخت مريض بود، شب نوزدهم و بيست و يكم را خوابيد، اماشب بيست و سوم فرمود: رختخوابم را به مسجد بياوريد، مرا با همين حال به مسجد ببريد.
خدايا ! پيغمبر فرمود: بيچارهترين و محرومترين مردم، مردمى هستند كه امشب تو براى آنان كارى نكنى و به آنها نگاهى نكنى.